De Egyptische opstand in januari 2011
Posted by: Daniv on: December 14, 2011
Voorgeschiedenis
De oorzaken van de opstand in Egypte zijn een combinatie van tientallen jaren van onderdrukking, politieke en economische marginalisering, het aanslepende structurele verval van sommige overheidsinstellingen, en de stijgende voedselprijzen, samen met een wens van burgers voor politieke vertegenwoordiging en participatie en de erkenning van hun mensenrechten.
Reeds in 2000 kwamen jongeren, die zich voorheen niet roerden in de politiek op straat om hun solidariteit te betuigen met de tweede Intifada in Palestina. Overal in Egypte ontstonden solidariteitscommités. Na de inval in Irak in maart 2003 vormden ze de ruggegraat van het Egyptisch anti-oorlogs protest. Een spontane en massale betoging had plaats op 20 maart 2003.
Deze beweging monde in 2004 en 2005 uit in het Kefaya-protest tegen het neopotisme van Mubarak. Kefaya betekent ‘genoeg’. Er cirkuleerde een petitie die fundamentele constitutionele en economische hervormingen eiste.
Op 12 december 2004 organiseerden de beweging een actie om het aftreden van Mubarak te eisen. Tussen de 500 en 1000 activisten verzamelden zich op de trappen van het Hoge Gerechtshof in Kairo. Het was een stil protest, omringd door oproerpolitie, over hun mond een grote gele sticker geplakt waar ‘Kefaya’ op stond.
In de lente van 2008 steunden jongeren de arbeiders van El-Mahalla El-Kubra, een industriestad, die in staking wilden gaan op 6 april. Ze riepen op om op de dag van de staking thuis te blijven en zwarte kleren te dragen. Burgerjournalisten gebruikten daar voor Facebook, Flickr en blogs om over de staking te berichten. Zie ook: “6th of April Youth Movement – حركة شباب 6 إبريل.” op Facebook.
De 6 april beweging gebruikt hetzelfde vuist symbool als de OTPOR! beweging van Servië, dat het regime van Slobodan Milošević hielp omverwerpen. De Egyptische jongeren hadden contacten met OTPOR! en namen van hen de geweldloze tactieken geïnspireerd door de geschriften van Gene Sharp over.
In Juni 2010 werd Khaled Said dood geslagen door de politie toen die hem vatte in een internet café waar hij beelden probeerde up te loaden waarop Egyptische politiemannen te zien waren die drugs verkochten. Daarop ontstond een protest beweging met Facebook groepen als “كلنا خالد سعيد - We are all Khaled Saeed”.
Maar de pagina voor Khaled Said groeide snel uit tot een brede campagne tegen politiegeweld, een pleidooi voor mensenrechten in Egypte. Er werden namen gepubliceerd van agenten die betrokken waren bij misbruiken. De pagina werd een informatiecentrum voor foto’s en video’s. Zo werd het politiegeweld onderwerp van publiek debat. De groep organiseerde demonstraties ter ere van Said, en vandaag heeft hij de groep 380.000 leden. Door de moord op Khaled Said drong het stilaan door tot de burgers dat iedereen het slachtoffer kon zijn van de politiebrutaliteiten.
In Europa viel iedereen van zijn stoel toen het protest in Karo wereldnieuws werd, maar dat protest was in januari 2011 al zo’n tien jaar aan de gang.
Internetgebruik en -toegang
De Facebookgroepen die gebruikt werden om te mobiliseren voor het protest op 25 Januari 2011 waren dus niet nieuw en waren ontstaan uit reëel protest op straat en niet omgekeerd. De oproepen werden van 14 janurai tot 24 januari gelanceerd opm te protesteren tegen corruptie, wezrkloosheid en folteringen in de politiebureaus. De vrijdag ochtend op 25 januari hadden zich bijna 69.000 mensen aangemeld voor protest op de Facebook pagina “We Are All Khaled Said”.
De plannen voor het protest en de oproepen werden echter ook via conventionele middelen verspreid, van mond tot mond, via pamfletten, fotocopies en emails met PDF bestanden waarin het plan voor het protest werd uiteengezet. Zie voor een copie in het Engels en Arabisch in “Egyptian Activists’ Action Plan: Translated”
Het is interessant op te merken dat het document een oproep bevatte om de boodschap niet te verspreiden op Twitter en Facebook of andere websites omdat die in de gaten werden gehouden door het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Je ziet naast elkaar de Arabische originele versie en de vertaling in het Engels.
<Foto 1>
Het plan, een goed uitgekiende handleiding voor de opstand, was maar eventjes 26 bladzijden lang, niet echt Twitter of Facebook stuff dus.
Wat men dikwijls uit het oog verliest is dat het internetgebruik nog heel beperkt is in het Midden Oosten, in Egypte waren in 16 miljoen internetgebruikers in 2009 op een bevolking van 80 miljoen, of 21,1% . In december 2010 is dat aantal gestegen tot 20.136.000 of 24,5% . In Juni 2011 zijn er 7.295.240 Facebook gebruikers, een penetratie graad van 8.9% . Dit gaat dus om een minderheid van de bevolking.
Zoals ook blijkt uit een rapport van 2010 van Reporters without Borders, was het gebruik van internet om te protesteren tegen het regime niet zonder risico. Een citaat:
“De regering neemt sedert 2001 maatregelen om online materiaal te controleren. Hoewel de censuur nog gering is, is kritiek op de regering niet welkom. De overheid weet niet goed war doen met de explosie van blogs, omdat ze meer gewoon is om druk te oefenene op de traditionele media. Eind oktober 2005 werd voor het eerst een blogger gearesteerd omdat de inhoud van zijn blog de regering niet zinde.”
De Mubarak-regime legde vrijwel alle Egyptische toegang tot het internet stil vanaf middernacht 27/28 januari tot 2 februari 10:30GMT. Enkele uren nadat het internet terug op was arresteerden en intimideerden veiligheidstroepen bloggers en Facebook en Twitter gebruikers die had deelgenomen aan het protest. Niet alleen Twitter, Facebook en Bambuser werden afgesloten ook mobiele telefonie en een aantal vaste lijnen werden onderbroken.
Maar net voor het afsluiten van alle internet verkeer waren enkele activisten er toch in geslaagd om informatie te posten en foto’s en video’s up te loaden. Op die manier werd de propaganda van het regime ondermijnd. De staatstelevisie slaagde er in om op mementen dat het Tahrir-plein overvol was om op televisie een quasi leeg plein te tonen. Ray Raoof schrijft daarover:
“Of course, many taboos are broken in offline spaces, but still – even now – online platforms are in some cases the only space where Egyptians can address topics that offline platforms cannot. These include human rights violations committed by military officers and other topics related to the army. These online spaces continue to put pressure on the authorities to address issues in the offline world.
Nevertheless, it is important not to magnify the role of the internet during the revolutions and uprisings; the Egyptian revolution is not a “Facebook revolution” or “Web 2.0 revolution” or similar meaningless terms. But online platforms were the media arm for Egyptians during the revolution, a space for Egyptians to share their experiences and thoughts and to show the truth of what happened”
Organisatie en Taktiek
De ervaring met opstanden bleek nog meer uit de manier waarop het protest werd georganiseerd. In de handleiding die verspreid werd stonden specifieke eisen voor het Mubarak regime naast een groot aantal speciefieke richlijnen voor het verzet van de burgers; concrete doelstellingen voor het volksverzet en de tactische stappen om die doelstellingen te bereiken. De gids gaf ook tips over de beschermkledij die men moest dragen en hoe de politie kon geneutraliseerd worden met verf spuitbussen.
<figuur 2 en 3>
Het protest startte in de steegjes waar de bewoners luid schreeuwend werden opgeroepen om mee te stappen. Beginnen in de steegjes is geen willekeurige optie. Klein beginnen weg van de grote stroom is een veilige manier om betogers te verzamelen. Ahmed Sabry schrijft in ‘How to protest, a letter from #Egypt’:
“Don’t go directly to the destination, organize marches from several areas. Marches are like a bus it collects people on the way. Poor areas and affected areas get more supporters”
Door in verschillende kleine steegjes te beginnen kon de groep groeien. Als er meer en meer mensen door de steegjes liepen werd een momentum gecreëerd en groeide het vertrouwen. In die steegjes kent iedereen iedereen en is men meer geneigd om mee te stappen als men ziet dat vrienden, broers of zusters ook meestappen. Hier onder de tactische tekening in de gids:
< figuur 4 >
Bronnen
Civil Resistance Tactics Used in Egypt’s Revolution #Jan25, Patrick Meyer, iRevolition,27/02/2011
What’s fueling Mideast protests? It’s more than Twitter, David Kravets, Wired,28/01/2011
“We Are All Khaled Said”: Will the Revolution Come to Egypt?, Mike Giglio, The Daily Beast,22/01/2011
Egyptian Activists’ Action Plan: Translated, Alexis Madrigal, TheAtlantic, 27/0//2011
E-revolutions and cyber crackdowns: User-generated content and social networking in protests in MENA and beyond, Alex Comninos, Global Information Society Watch, 2011
The internet and social movements in North Africa, Ramy Raoof, Global Information Society Watch, 2011
De impakt van digitaal activisme
Posted by: Daniv on: December 14, 2011
Viraal internet kan evengoed verklaard worden vanuit ‘information cascades‘, Rheingold daarentegen heeft het over ‘smart mobs‘ een uiting van collectieve intelligentie.
‘Information Cascades’
Fenomenen als ‘Groupthink’ en ‘In- and out Groups’ zijn minder bruikbaar in de digitale wereld om de simpele reden dat we hier niet echt van groepen kunnen srpeken. Bovendien bestaat volgens Rob Wilson groepsdenken niet echt:
“Groepen zijn geen denkende entiteiten en delen geen collectief bewustzijn. Het brein begint of eindigt niet in de schedel, maar het is nog steeds het brein van een individu. (…) Het idee van het groepsdenken is of een verkwisting van het zijn of ronduit een mysterie.”
‘Informatie cascades’ liggen meer voor de hand als we online gedrag analyseren. Informatie cascades komen voor in situaties waar het eigen oordeel overschaduwd wordt door de observatie dat vele mensen dezelfde keuze maken. Op die manier denkt men: “Het is waarschijnlijker dat ik verkeerd ben dan dat al die andere mensen verkeerd zijn.”
Chris Ellis en John Fender, stellen in ‘Riots, revolutions, democratisation, and information cascades’:
“Een informatie cascade heb je als mensen beslissingen nemen op de basis van observatie van de acties van andere mensen. Volgens onze analyse in ons onderzoek, besluiten werkers of ze al of niet rebelleren door het gedrag van andere werkers te observeren en ook door de ‘signalen’ over de status van het regime te observeren. Dus als mensen in opstand komen, kunnen anderen hun voorbeel volgen met de gedachte dat hun opstand een teken van zwakte is van het regime. Als er genoeg rebelleren, dan heb je een succesvolle revolutie en worden de heersers omvergeworpen…
Dit model kan volgens de auteurs verklaren waarom revoluties dikwijls een aanzienlijke verrassing voor virtueel iedereen, zowel voor deelnemers en buitenstaanders – iets wat duidelijk van toepassing is op de gebeurtenissen van de ‘Arabische Lente’, waar er informatie cascades waren zowel binnen als tussen de landen onderling.”
Netwerk Synchronisatie
Volgens Rheingold ontstaan de ‘Smart mobs’ wanneer communicatie en computer-technologie de menselijke talenten voor samenwerking versterken. Maar alhoewel Rheingold het fenomeen wist te voorspellen en accuraat weet te beschrijven, blijft een duidelelijke verklaring uit. De wiskundige Steven Strogatz licht een tipje van de sluier op: netwerk synchronisatie.
Synchrone actie is een krachtige vorm van verzet die ook successen boekt tegen repressieve regimes. Ook al is de actie op zichzelf onschadelijk en vreedzaam, de gelijktijdigheid van de actie kan een autoritair regime bedreigen. Synchroon publiek optreden is een uiting van onafhankelijkheid waardoor het heersende propaganda systeem ondermijnd wordt. Het keert de informatie cascades om, omdat het de aandacht naar zich toe trekt. De heersende perceptie dat het regime alles onder controle heeft wordt ontkracht.
Dit is vooral het geval zodra de gelijktijdigheid een kritische massa bereikt heeft. Op een bepaald punt worden kwantitatieve veranderingen, kwalitiatieve veranderingen. In de studie van complexiteit noemt men dat ‘emergent behaviour’ of ‘fase overgangen’. Een simpel voorbeeld uit de fysische wereld is het opwarmen van water. Een stijging van de temperatuur met een graad is een kwantitatieve verandering, maar als die blijft doorgaan wordt het kookpunt bereikt en water wordt omgezet in een gas.
Bronnen
Democracy, Capitalism and Technology, David Correira
Digital Activisme Decoded, Mary Joyce ed.
Riots, revolutions, democratisation, and information cascades, Chris Ellis en John Fender
Smart Mobs: The Next Social Revolution, Howard Rheingold
Sousvaillance, Steven Mann, 2002
http://crabgrass.riseuplabs.org/
Digital Activisme Decoded, Mary Joyce ed.
Zie hier voor voorbeelden afsluiten FB groepen
E-revolutions and cyber crackdowns: User-generated content and social networking in protests in MENA and beyond, Alex Comninos, 2011
Civil Resistance: Early Lessons Learned from Sudan’s #Jan30
Sudan’s cyber-defenders take on Facebook protesters
Peer to peer netwerken
Posted by: Daniv on: December 6, 2011
In ons economisch systeem is ongelijke ruil een overheersend paradigma:
(1) op het vlak van de productie, door de ongelijke evolutie van koopkracht en productiviteit zoals Marx opmerkte.
(2) op het vlak van het verstrekken van de finananciële middelen, een analyse van Bernard Lietaer.
(3) op internationaal vlak tusssen het Zuiden en het Noorden zoals blijkt uit het werk van Samir Amin.
(4) op het vlak van de natuur nl. wat we eruit halen en wat we er aan terug geven Waar verschillende hedendaagse critici het toe besluiten: Serge Latouche, Tim Jacson, Herman Daly
Via internet vind mem steeds meer oplossingen die gebaseerd zijn op een gelijke ruil zoals collaborative consumption en complementary currencies.
Tips and trics – Zoeken met Google
Posted by: Daniv on: December 2, 2011
